Na een lange omweg zijn we er eindelijk.

Wat hebben wij lang moeten wachten op internet. Toen we eindelijk internet hadden, was het zo langzaam, dat we nog niets konden doen. Gelukkig blijkt internet in de ochtend redelijk te werken.

Hier een kort verslagje van de reis:

Eenmaal in de trein ging onze queeste van start. De trein was heerlijk en ontspannen, de conducteurs waren erg lief en gemakkelijk.

Toen we in Goes uitstapten bleek dat de rugzak van Furkan nog in de trein lag! Juf Cobi en juf Gerda hebben de rugzak later in Vlissingen opgehaald.
Op Goes CS moesten we ook nog eens nog drie kwartier wachten op de fietsen. Even later konden we weg.
Meester Ruud reed met de fiets voorop. Hij wist de weg, want hij komt hier al lang. Vol vertrouwen en goede moed fietsten we richting het kamp.
Na een half uur mocht meester Marc een fietsband plakken van Hamza. Er zat een flink stuk glas in zijn voorwiel. Het glas hebben w eruit gehaald, de band geplakt en we zijn verder gaan fietsen.
Wat ging het fietsen lekker en gemakkelijk. Dat was logisch, want we hadden meewind. Helaas veranderde het fietspad van richting en kregen we de wind tegen. Toen werd het minder gezellig: wat moesten we hard trappen om vooruit te komen.
Iedere keer werd er gezegd dat we nog 'maar' 10 kilometer moesten... Dat is dus 6 keer gezegd!!!
Een paar kinderen zijn gevallen en één iemand werd bij Neeltje Jans opgehaald met de auto (hij kon geen pap meer zeggen).
Gelukkig zijn we allemaal veilig (maar heeeeeeel moe) aangekomen op het kamp.

's Avonds hebben we een heerlijke strandwandeling gemaakt.

Dinsdag hebben we ons vermaakt op het strand. Het was zonnig, maar er stond een frisse wind.
Later hebben we nog gefietst, gevoetbald en de dames hebben zitten tutten met een tuttenjuf.

Het eten is voortreffelijk met dank aan juf Cobi, juf Gerda en juf Jannie.

 

Hier een link naar een paar foto's.